کلینیک درد ماهان

وضعیت بدن انسان (به علت نحوه ایستادن و راه رفتن) با وضعیت سایر موجودات زنده متفاوت می باشد. او می کوشد که تعادل خود را در یک سطح اتکای کوچک حفظ نماید، یعنی انسان «صاف» می ایستد. وضعیت ایستادن انسان مانند یک بطری وارونه است .

 با این تفاوت که انسان باید وزنش را جابه جا کند. این جابجایی توسط عضلات انجام شده و با انقباض سریع عضلات، موقعیت پاها تنظیم گردیده و از افتادن جلوگیری می شود. راه رفتن انسان ارادی است. او ابتدا وزنش را به طرف جلو منتقل کرده و آنگاه پاهایش را به جلو می برد تا وزن را تحمل کند.

 راه رفتن مهارتی پیچیده است و به همین علت الگوی راه رفتن طبیعی نوزاد انسان، در 3 سالگی پدیدار می شود. در حالیکه اکثر حیوانات در عرض چند هفته اول بعد از تولد می تواندن به طور طبیعی راه بروند. تنها مشکل ناشی از وضعیت صاف بدن، حفظ تعادل نیست بلکه انسان برای راه رفتن به طور مستقیم از لحاظ فیزیکی نقص هایی دارد. 

همانگونه که پیش ازاین گفته شد ، اولین استخوان خاجی به این علت به صورت سطح اتکا عمل می کند که مهره های متحرک بر روی آن قرار می گیرند اما این سطح اتکا موازی با سطح زمین قرار نگرفته، بلکه با یک زاویه  40 درجه ( به طور متوسط) به طرف جلو شیب دارد. 

زاویه  شیب این مهره بین 20 تا 70 درجه متغیر است. بنابراین افراد برای حفظ وضعیت صحیح فقرات و توزیع مساوی و وزن، باید در حین راه رفتن بدنشان را کمی به طرف جلو بیاورند اما انسان بدین شکل عمل نمی کند.

 وی از ابتدا کودکی به دلایل مختلف تشویق و حتی مجبور به راه رفتن بطور «مستقیم» می شود. برای راه رفتن به طور مستقیم، فرد باید فقراتش را به طرف عقب خم کند. در نتیجه نحوه  توزیع وزن تغییر یافته و کل بدن وضعیت نامناسبی پیدا می کند.

در شکل  این تغییر شکل غلط نشان داده شده است. همانگونه که درشکل مشاهده می شود خم شدن به طرف جلو و خمیدگی زانوها موجب از بین رفتن انحنای طبیعی فقرات می گردد. (مانند دوران تولد) این انحنای به علت وضعیت صاف در ایستادن ایجاد می شود. انحناهای ناحیه کمری فقرات اهمیت ویژه ای دارند که در بخشهای بعدی بدان خواهیم پرداخت.

شکل فقرات انسانی را نشان می دهد که به طور صاف ایستاده است. همانگونه که مشاهده می شود فقرات دیگر صاف نبوده و شکل S را پیدا کرده اند.

منبع : شهرام شمس