درمان سندرم تونل کارپال

هنگامی که عصب مدیان در کف و مچ دست تحت فشار قرار گیرد باعث ایجاد درد مچ دست ، بی حسی و گزگز انگشتان دست می شود. این مشکل، سندرم تونل کارپال نام دارد.

برای درمان این سندرم، پزشک ممکن است بستن مچ دست را برای مدتی توصیه کند.تغییر حرکات تکراری (مثل تایپ کردن) و استراحت کردن در بین این حرکات نیز مفید است.

همچنین داروهای غیراستروئیدی ضد التهابی مانند: ایبوپروفن و ناپروکسن به همراه کمپرس سرد باعث تسکین درد می شوند.

عمل جراحی سندرم تونل کارپال

در صورتی که عمل جراحی لازم باشد، بیمار را به صورت سرپایی و با بی حسی موضعی عمل می کنند. در این عمل رباط پوشاننده تونل کارپال بریده می شود تا فشار کم شود.

برخی اوقات از طریق آندوسکوپی، یک شکاف بسیار کوچک را بوجود می آورند و دوربین کوچکی را داخل آن می کنند و با استفاده از آن دوربین، عمل جراحی را انجام می دهند.

بعد از این عمل ممکن است مقداری ورم و سفتی در ناحیه عمل شده داشته باشید. این ورم و سفتی با بالا بردن دست (بالاتر از سطح قلب) و حرکت دادن انگشتان برطرف می شود.

درمان سندرم تونل کارپال

تحت نظر پزشک استفاده از داروهای زیر توصیه می شود:

v       استفاده از داروهای کورتیکواستروئید خوراکی و یا تزریقی. استروئیدها به طور موقت باعث کاهش التهاب اطراف عصب مدیان می شوند و علائم این سندرم را کم می کنند.

v       تزریق بی حس کننده موضعی مانند: لیدوکایین

v       دیورتیک ها باعث کاهش ورم می شوند.

v       مکمل ویتامین B6 نیز برای این بیماران مفید می باشد.

ممکن است برای چند هفته، نیاز به مچ بند داشته باشید تا زخم التیام یابد.شواهدی وجود دارد که نشان می دهد طب سوزنی به بازگرداندن عملکرد عصب مدیان و تسکین علائم سندرم کمک می کند

معمولا بعد از دو ماه، درد و ضعف از بین خواهد رفت.ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد تا کاملا بهبودی خود را دوباره بدست آورید.

 

 

 

 

 منبع : دکتر شجاعی

 

سندرم کانال کارپ مچ دست

سندرم تونل مچ دستی یک مشکل شایع در ناحیه ای از مچ دست است که در ارتباط با عوامل مختلفی ایجاد می گردد.

شکستگی ها،دررفتگی ها،تومورها،برخی از بیماری ها(مثلا دیابت یا اختلالات تیروئید) و انجام فعالیت های تکراری در ناحیه مچ دست،از مواردی هستند که باعث درگیری عصب مدین در قسمت خاصی از مچ دست می گردند.

سندرم تونل مچ دستي(carpal tunnel syndrome)،بيماري رنج‌آور و ناتوان كننده‌اي است كه در اثر افزايش فشار داخل كانال مچ دستي ايجاد شده و در نتيجه آسيب به عصبي كه از داخل كانال رد ميشود (عصب مديان ) رخ ميدهد.

اگر به هر علتی از جمله استفاده بيش از حد از مچ دست،فشار کانال ناحیه مچ افزايش يابد،منجر به كاهش خون رساني به عصب در اثر تنگي عروق شده و مجموعه‌اي ازعلائم و نشانه‌ها مثل درد مچ دست را پديد مي آورد كه مشخص كننده سندرم کانال مچ دستی(CTS)است.

 

ساختمان تونل مچ دستي :

ديواره‌هاي اين تونل از استخوانچه‌هاي مچ دست تشكيل شده است. (دو استخوانچه در سمت داخل، دو استخوانچه در سمت خارج و دو استخوانچه كف تونل را تشكيل ميدهد) سقف تونل كه در امتداد كف دست در ناحيه مچ ديده ميشود از جنس ليگامان بوده و ادامه فاسياي ناحيه ساعد مي باشد. عصب مديان به همراه 9 تا 10 تاندون از داخل اين تونل رد ميشوند.

هشت تاندون مربوط به عضلات خم كننده سطحی و عمقي انگشتان بوده و يك تاندون متعلق به عضله خم كننده دراز انگشت شست(F.P.L) و گاهي نيز تاندون مربوط به عضله خم كننده راديال مچ دست نيز از داخل تونل رد ميشود. مشخص ميشود كه عصب مديان در ميان تاندونهاي فوق در فضاي نسبتا” تنگي قرار داشته و به سمت كف دست و انگشتان ادامه مسير مي دهد.

درمان :

در مراحل اولیه بیماری، استفاده کردن از مچ بند طبی که با داشتن یک آتل فلزی محکم در درون آن باعث بیحرکتی نسبی مچ دست می شود به درمان کمک میکند .درصورتیکه بیمار به این روش درمانی پاسخ مناسبی نداد پزشک معالج با استفاده از تزریق کورتیکواستروئید در درون کانال کارپ سعی در کاهش تورم درونی آن و درمان بیماری میکند. تزریق در داخل کانل کارپ ممکن است همراه با یک دوره گچ گیری باشد.

در صورتیکه این درمان هم موثر واقع نشود پزشک از عمل جراحی استفاده میکند. در عمل جراحی رباط عرضی مچ دست پاره میشود تا به این وسیله فشار درون کانال مچ دستی کاهش یابد. 

این عمل جراحی را میتوان به صورت باز و با شکاف دادن پوست و با به روش آندوسکوپی انجام داد. در روش آندوسکوپی لوله ای از طریق شکاف کوچکی در مچ دست به زیر پوست فرستاده شده و از طریق آن رباط عرضی مچ دست شکاف داده میشود.

در صورت عدم درمان مناسب و به موقع این بیماری، بتدریج فشار برروی عصب میانی بیشتر شده و در نهایت باعث بروز عوارض غیر قابل برگشت می شود.

 

سندرم تونل کارپال یا C.T.S

تعریف سندرم تونل کارپال :

تنگی کانال عصب مچ دست را سندرم تونل کارپال می گویند. علایم بیماری زمانی بروز می کند که کانال عصبی که در ناحیه مچ دست قرار دارد تنگ می شود و باعث ایجاد فشار بر روی عصب مدیان مچ دست می شود.

علل و عوامل :

معمولا به دلیل استفاده بیش از حد از مچ دست به ویژه در موارد کارهای ظریف و تکراری ایجاد می شود و اصولا به دنبال انجام مکرر کارهایی که با دست و مچ انجام می شود علایم بروز می کند. شیوع این بیماری در خانمهای خانه دار، بین سنین 30-40 سال، کاربران کامپیوتر، نجاران، تصویرگران، کارگران، قصابها و مکانیکهای خودرو و رانندگان ماشینهای سنگین بیشتر است ؛

 این اختلال همچنین متعاقب بعضی از بیماری ها به واسطه التهاب و تورمی که ایجاد می شود، نیز مشاهده می شود از جمله این بیماری ها می توان به دیابت، کم کاری غده تیروئید، روماتیسم های مفصلی، حاملگی، نارسایی کلیه، شکستگی ها و صدمات اشاره کرد.

علائم و نشانه ها :

1-درد در انگشت شست، نشانه و میانی است به سمت ساعد و بازو هم کشیده می شود.شب ها افزایش می یابدبا افزایش استفاده از دست مثل زمان رانندگی یا خواندن روزنامه افزایش می یابد با تکان دادن و فشار به کف همان دست کاهش می یابد

2- بی حسی و سوزش در انگشت شست، نشانه و میانی که به سمت ساعد و بازو کشیده می شود.

 3- احساس فشار در یک یا هر دو دست که گاهی این علایم متوجه ساعد می شود در موارد شدیدتر حتی شانه ها هم درگیر می شوند.

4- فلج انگشتان شست، اشاره، میانی و نصف انگشت چهارم در بعضی موارد

5- عدم توانایی در گرفتن اشیاء و افتادن اشیا از دست

6- تغییر شکل ناخنها و خشکی پوست دست و انگشتان

7-حساسیت به سرما

تشخیص :

1-گرفتن تاریخچه بیماری که کمک بسیاری به تشخیص می کند

2- انجام معاینات فیزیکی توسط پزشک

3- گرفتن نوار عصب

4- در مواردی که بیمار علایم بالینی واضح نداشته باشد از ام.آر.آی جهت تشخیص بیماری استفاده می شود.

عوارض :

خطر التهاب تاندونها در بیمارانی که با وجود گرفتاری مچ دست و بروز علایم C.S.T به همان فعالیتهای سابق ادامه می دهند، وجود دارد افزایش فشار روی کانال کارپال و نرسیدن خون به این ناحیه موجب از دست دادن تحرک مچ دست و صدمات عصبی جدی و ماندگار می شود.

درمان :

هدف از درمان برطرف کردن فشار بر روی عصب مچ دست است به این منظور اقدامات زیر از سوی کادردرمانی به شما پیشنهاد می شود :

درمان دارویی :

شامل ضد التهاب های استروئیدی مثل کورتون ها و غیراستروئیدی مثل ایبوبروفن،دیکلوفناک و پیروکسیکام می شود باید توجه باشید که :

 در صورت استفاده از داروهای ضد التهاب استروئیدی خوراکی، معده نباید خالی باشد و در صورت تجویز پزشک باید با آنتی اسید و آب فراوان میل شود.

ممکن است به شما توصیه شود که یک داروی کورتونی را به درون کانال مچ دست تزریق کنید پس از تزریق باید حداقل تا 24 ساعت استراحت داشته باشید.افراد بالای 65 سال بیش از 7 روز نباید از داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی بدون تجویز پزشک استفاده کنند

درمان جراحی :

در صورتی که با اقدامات غیرجراحی مشکل برطرف نشود، نیاز به جراحی مطرح می شود جراحی معمولا علائم را بر طرف می کند به ویژه زمانی که عصب دچار آسیب دائمی نشده باشد در این عمل جراحی رباطی که بر روی عصب مدیان مچ دست می گذرد برش داده می شود و بدینوسیله فشار روی عصب و مچ دست برداشته می شود.

پیشگیری :

در صورتی که شما به کاری مشغول هستید که مکررا با دست انجام داده می شود اطمینان حاصل کنید که مچ شما در زمان کار در وضعیت راحتی قرار گرفته است و در طول کار، فواصل استراحت منظم داشته باشید.

 

منبع: وبلاگ دکتر فروغ

سندرم تونل کارپ

مشاهده فيلم آموزشي 

بر روي لينك زير كليك كنيد

سندرم تونل کارپ

درمان درد بیماری تونل کارپال با لیزر

 بیماری تونل کارپال ،بیماری شایعی است وعلائم ان شانل کرختی، گزگز، درد وناراحتی شبانه در ناحیه مچ دست وانگشتان می باشد. بسیاری از بیمارانی که به کلینیک لیزر مراجعه می کنند،قبلا سایر روشهای درمانی را انجام داده اند.مطالعات جدید نشان می دهد که تغییرات دراعصاب ،بعلت بیماری تونل کارپال ممکن است  گسترده تر از ان چیزی باشد که قبلا تصور می شد. بنابر برای درمان بیماری ودرد ناشی از بیماری یا  سندرم تونل کارپال بهتر است درمان با لیزر از قسمت گردن تا مچ دست انجام شود. بیشتر بیماران درمان شده با لیزر که دوره درمان را کامل انجام داده اند  در کنار سایر دستورات بهبودی قابل توجه یا حتی کاملی پیدا می کنند. 

منبع : دکتر رئیسی

سندرم کانال کارپال و توانبخشی آن

آیا شما هم این علائم را در بدن خود احساس می کنید و نگران شده اید، آیا شما به بیماری دچار شده اید ؟

سندرم کانال کارپال ،بیماری شایعی در بین زنان میانسال است که به علت درگیر کردن عصب با گزگز و ضعف عضلانی بروز می یابد. كانال «كارپال» تونلی در مچ است كه عصب میانی دست از آن رد می شود.این عصب شاخه حركتی است و عضلات حركت دهنده انگشتان دست را عصب دهی می کند. 

آسیب این کانال به علل مختلف با نام «سندرم کانال کارپال» خوانده و موجب تحت فشار قرار گرفتن شاخه عصبی می شود و سست شدگی،گز گز كردن دست هنگام خواب،احساس ضعف و درد در مچ دست و لاغر شدن عضلات كف دست از علایم آن است. 

 این بیماری در زنان شایع‌تر است و از علل پدید آمدن آن می توان به فعالیت سنگین و كششی،قرار گرفتن دست در وضعیت نامناسب،قرار دادن مكرر دستها در زیر چانه و تغییرات هورمونی در زنان اشاره کرد.  

اولین اقدام درمانی،تشخیص درست و در مرحله بعد انجام تست نوار عصب و عضله است كه وجود این سندرم و همچنین شدت و ضعف آن را مشخص می نماید. 

درمان این بیماری با درمانهای طبی و  فیزیوتراپی امكان پذیر است و در موارد كمی نیاز به جراحی دارد.همچنین جلوگیری از فعالیتهای كششی و سنگین در كاهش و درمان این بیماری توصیه می شود.تعداد هر تمرین بستگی به وضعیت شما دارد که باید توسط فیزیوتراپیست تان  تعیین گردد

منبع : وبلاگ دکتر فروغ

راه‌های درمان سندرم تونل کارپال

هنگامی که عصب مدیان در کف و مچ دست تحت فشار قرار گیرد باعث ایجاد درد، بی حسی و گزگز انگشتان دست می شود. این مشکل، سندرم تونل کارپال نام دارد.برای درمان این سندرم، پزشک ممکن است بستن مچ دست را برای مدتی توصیه کند. تغییر حرکات تکراری (مثل تایپ کردن) و استراحت کردن در بین این حرکات نیز مفید است. همچنین داروهای غیراستروئیدی ضد التهابی مانند: ایبوپروفن و ناپروکسن به همراه کمپرس سرد باعث تسکین درد می شوند.

عمل جراحیدر صورتی که عمل جراحی لازم باشد، بیمار را به صورت سرپایی و با بی حسی موضعی عمل می کنند. در این عمل رباط پوشاننده تونل کارپال بریده می شود تا فشار کم شود.برخی اوقات از طریق آندوسکوپی، یک شکاف بسیار کوچک را بوجود می آورند و دوربین کوچکی را داخل آن می کنند و با استفاده از آن دوربین، عمل جراحی را انجام می دهند.بعد از این عمل ممکن است مقداری ورم و سفتی در ناحیه عمل شده داشته باشید. این ورم و سفتی با بالا بردن دست (بالاتر از سطح قلب) و حرکت دادن انگشتان برطرف می شود.

ممکن است برای چند هفته، نیاز به مچ بند داشته باشید تا زخم التیام یابد.شواهدی وجود دارد که نشان می دهد طب سوزنی به بازگرداندن عملکرد عصب مدیان و تسکین علائم سندرم کمک می کند
معمولا بعد از دو ماه، درد و ضعف از بین خواهد رفت. ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد تا کاملا بهبودی خود را دوباره بدست آورید.
دارو درمانی

تحت نظر پزشک استفاده از داروهای زیر توصیه می شود:

- استفاده از داروهای کورتیکواستروئید خوراکی و یا تزریقی.استروئیدها به طور موقت باعث کاهش التهاب اطراف عصب مدیان می شوند و علائم این سندرم را کم می کنند.

- تزریق بی حس کننده موضعی مانند: لیدوکایین
- دیورتیک ها باعث کاهش ورم می شوند.
- مکمل ویتامین B6 نیز برای این بیماران مفید می باشد.

تمرینات مقاومتیهنگامی که علائم تونل کارپال فروکش کند، یک فیزیوتراپیست به شما کمک خواهد کرد که ورزش های کششی و تقویتی را برای جلوگیری از درد، بی حسی و ضعف انجام دهید.فیزیوتراپیست می تواند راه های صحیح برای این کار را به شما یاد دهد تا دوباره عصب مدیان ملتهب نشود و علائم برنگردد.

طب مکمل

برخی از مطالعات نشان داده است که ماساژدرمانی و جابه جا کردن ستون فقرات از مچ، آرنج و بالای ستون فقرات می تواند موجب بهبودی سندرم تونل کارپال گردد. 
همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد طب سوزنی به بازگرداندن عملکرد عصب مدیان و تسکین علائم سندرم کمک می کند.بهتر است قبل از انجام این درمان های مکمل با پزشک خود مشورت کنید.شواهد زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه یوگا می تواند درد را کاهش دهد و بدن را قوی کند.

منبع : میگنا

سندرم تونل کارپ

● تونل کارپال چیست؟

تونل کارپال، کانالی در مچ است که عصب میانی در آن قرار دارد. این عصب به انگشت شست و قسمتی از کف دست، انگشت اشاره، انگشت میانی و نیمی از انگشت سوم حس می دهد. وقتی مچ دست در حالت بدی قرار بگیرد، فضای کافی برای عصب مدیان(عصب میانی) وجود ندارد و به این عصب فشار وارد می شود. همچنین وقتی این تونل ملتهب شود و آسیب ببیند، به عصب هم صدمه وارد می آید که باعث سوزش و خارش، کرخ و بی حس شدن، ضعف یا درد در انگشت ها می شود.

● علایم

علایم شامل ضعف یا بی حسی در یک یا هر دو دست، مور مور شدن، سوزش و خواب رفتن انگشتان یک یا هر دو دست، درد شدید دست به خصوص در ناحیه مچ دست، پخش شدن درد تا ناحیه آرنج، اختلال در حرکت انگشتان، کاهش قدرت حمل وسایل و اشیا مانند کیف دستی و در موارد شدید، تحلیل رفتن و ضعف در بافت ماهیچه ای اطراف شست می باشد.

● چه کسانی مبتلا می شوند؟

بیشتر افراد در ۳۰ تا ۶۰ سالگی دچار این عارضه می شوند. همچنین شیوع این بیماری در زنان بیشتر از مردان است، به طوری که زنان پنج برابر بیشتر از مردان به این بیماری مبتلا می شوند.

این حالت ممکن است به دلیل تغییرات هورمونی و به هم خوردن تعادل مایعات بدن اتفاق بیفتد. برخی شرایط مانند بارداری و برخی بیماری ها مانند پرکاری تیروئید ، فشار خون بالا ، پوکی استخوان ، چاقی و دیابت هم با ابتلا به سندرم تونل کارپال ارتباط دارند.

● تظاهرات بالینی

بیمار معمولاً با کرختی (Numbness )، درد، گزگز ( پارستزی ) در محل توزیع عصب مدین (انگشتان شست، اشاره، میانی )مراجعه می‌کند، این علائم اغلب شب‌ها تشدید شده و با حرکات تکراری و قوی دست بدتر می‌شود.در برخی موارد صاف کردن یا تکان دادن دست باعث بهبودی علائم می‌شود.گاه عدم توان انجام حرکات دقیق انگشتان ( مانند سوزن دوزی ) و ضعف حرکتی نیز گزارش می‌شود .

آتروفی تنار (عضله پایین شست) از علائم قابل مشاهده(objective) این اختلال می‌باشد.

● علل بروز این بیماری:

تحقیقات نشان می دهد از هر ده نفر افرادی که به این ناراحتی دچار هستند ، یک نفر کسانی هستند که با دست هایشان کار می کنند. خانمهای خانه دار ، تایپیست ها ، قصاب ها ، نجارها، موسیقی دانان و خیاط ها بیشتر به این بیماری دچار می شوند .

به عبارتی این عارضه در میان زنان ۴۰ تا ۶۰ ساله و بخصوص زنان باردار رایج است ؛ زیرا در دوران بارداری به دلیل ترشحات زیاد هورمون ، غضروف شل شده و باعث تورم می گردد. در ضمن این حالت در میان خانم هایی که قرص ضد بارداری مصرف می کنند نیزدیده می شود . همچنین کسانی که از ناراحتی تیروئید رنج می برند به دلیل نوسان هورمون به این بیماری دچار می گردند.

فشار حاصله بر روی عصب حسی میانی (Median) عامل این بیماری است . همچنین رماتیسم مچ و مفاصل دست نیز از علل این بیماری به حساب می آیند.

● نشانه های بروز بیماری :

یکی از نشانه های این بیماری بی حسی و درد در سه انگشت اولیه و کف دست است. عموماً درد درهنگام شب به سراغ بیمار می آید و با تکان دادن دست از بین می رود و اگر بازو به طرف بالا نگهداشته شود درد شروع می شود. در این بیماری بعضی مواقع به دلیل نارسایی، فرمانهای حسی ماهیچه های دست و انگشت ها کمتر می شود.

● راه های بهبود و تسکین بیماری :

برای کم کردن درد ، دست را در حال عادی نگه دارید و آن را خم نکنید. اگر درد تازه شروع شده است ، مقداری یخ روی محل درد قرار دهید تا تورم را از بین ببرد. یخ را هر دو ساعت یکبار به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه روی محل درد بگذارید. اگر دردتان کهنه است ، هر یک ساعت به مدت ۲۰ دقیقه وسیله گرم کننده ای را روی محل درد بگذارید.

● درمان بیماری با طب سوزنی :

طب سوزنی دراین بیماری کمک بسیار می کند . این کار با استفاده از سوزن های مخصوص روی نقاطی که مسیر انرژی در حرکت است زده می شود . البته اکنون جراحان نیز با جراحی موافق نبوده و مایلند که بیمار از مچ بند و دست بند به صورت تمام وقت استفاده کند تا بهبود یابد. البته ناگفته نماند که ویتامین۶ Bدر بهبود این عارضه بسیار مؤثر است و می تواند عامل مهمی در از بین بردن تورم باشد.

همانطور که گفته شد طب سوزنی در درمان این بیماری مفید بوده و از دیدگاه درمانهای طبیعی یا تغذیه نیز اهمیت زیادی دارد.

● رژیم غذایی:

غذایی که مصرف می کنید باید مملو از ویتامینB6 باشد . این ویتامین را می توانید درغلات ، جگر، دل و قلوه حبوبات و همچنین سبزیجات سبز تیره بیابید.
سعی کنید از غذاهای تازه استفاده کنید و حتماً یک الی دو وعده سالاد با سبزیجات سبز را در رژیم روزانه خود قرار دهید. کرفس را به واسطه وجود سدیم به میزان فراوان استفاده کنید.

از خوردن کافئین که در قهوه ، شکلات و کاکائو موجود است جداً پرهیز کنید . نوشابه های گازدار و الکلی و مواد غذایی که شامل اسید اگزالیک (Oxalic acid) هستند مانند اسفناج ، ریواس و عدس و شکلات را به هیچ وجه استفاده نکنید .

هر روز صبح محلولی از یک لیوان آب به همراه کمی لیمو ترش تازه بنوشید . در صورت تمایل می توانید یک قاشق پودر مخمر نیز به این محلول اضافه کنید. نوشیدن یک لیوان آب هویج تازه نیز بسیار مفید است.

منبع : دستورات دارویی

گزگز دستها و سندروم تونل کارپ

سندرم تونل کارپ، شایع‌ترین نوروپاتی ناشی از گیرافتادگی عصب است که تقریبا 6-3 از جمعیت عمومی را مبتلا می‌سازد. اگرچه علت این عارضه معمولا مشخص نمی‌شود، می‌تواند به دلایلی نظیر تروما، مانورهای مکرر، بیماری‌های خاص و حاملگی ایجاد شود...

علایم حاصل با فشرده شدن عصب مدیان مرتبط هستند که باعث درد، بی‌حسی و سوزن‌سوزن شدن می‌گردد. یافته‌های مربوط به معاینه فیزیکی نظیر هیپالرژی، نشانه مچ مربعی (Squqre Wrist) و یک الگوی کلاسیک یا محتمل در دیاگرام علایم دست، جهت تشخیص مفید هستند. مطالعات مربوط به هدایت عصبی و الکترومیوگرافی می‌توانند عدم قطعیت در تشخیص را رفع کنند و جهت تعیین کمی و طبقه‌بندی شدت بیماری مفید واقع شوند. گزینه‌های درمانی مبتنی بر شدت بیماری هستند. در بیمارانی که بیماری خفیف دارند، 6 هفته تا 3 ماه درمان محافظه‌کارانه را می‌توان مدنظر قرار داد. اصلاحات شیوه زندگی نظیر کاهش فعالیت‌های مکرر و استفاده از وسایل ارگونومیک به طور مرسوم مورد تایید بوده است ولی شواهد موجود در حمایت از اثربخشی این اقدامات غیرقطعی هستند. آتل‌های دارای وضعیت خنثی یا با انحنای رو به بالا و کورتیکواستروئیدهای خوراکی به عنوان درمان‌های خط اول در نظر گرفته می‌شوند و تزریق کورتیکواستروئیدهای موضعی برای علایم مقاوم به کار می‌رود.

نشان داده شده است که داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی، دیورتیک‌ها و پیریدوکسین (ویتامین B6) اثربخش‌تر از دارونما نیستند. اغلب درمان‌های محافظه‌کارانه باعث تسکین کوتاه مدت علایم می‌شوند ولی شواهد اندکی موید مزایای طولانی‌مدت این اقدامات هستند. افرادی که بیماری متوسط تا شدید دارند باید برای ارزیابی جراحی در نظر گرفته شوند. رویکردهای جراحی باز و آندوسکوپیک پیامدهای 5 ساله مشابهی داشته‌اند.

سندرم تونل کارپ، شایع‌ترین نوروپاتی ناشی از گیر افتادن عصب است که شیوع آن در جمعیت عمومی بزرگسالان
8/5 - 5/2 متغیر است. اگرچه شیوع علایم دوطرفه نامشخص است، یک مطالعه که در بریتانیا انجام شد، علایم دوطرفه را در بیش‌از 50 موارد گزارش کرد. میانگین بروز خام سالانه سندرم تونل کارپ 329 مورد در 100000 نفر- سال تعیین شده است و بروز استاندارد شده آن 276 می‌باشد. اگرچه علت این عارضه غالبا نامعلوم است، برخی شرایط خاص به طور معمول با سندرم تونل کارپ ارتباط دارند (جدول 1). علاوه براین، سندرم تونل کارپ غالبا با صدمات حاصل از استفاده بیش‌از حد که به دلیل حرکات مکرر به طور معمول مرتبط با کار ایجاد می‌شوند، درارتباط است. از آنجا که بسیاری از وضعیت‌های دیگر علایمی شبیه علایم سندرم تونل کارپ ایجاد می‌کند (جدول 2)، معاینه فیزیکی و شرح حال دقیق جهت اثبات تشخیص ضروری هستند.

علایم
درد و پارستزی مشخصه سندرم تونل کارپ نوعا در امتداد توزیع عصب مدیان ایجاد می‌شوند (یعنی شست، انگشت نشانه و انگشت میانی؛ شکل 1). گاه ممکن است این علایم در همه انگشتان رخ دهند ولی نباید در پشت یا کف دست ایجاد شوند. ممکن است درد و پارستزی از جهت پروگزیمال به ساعد و حتی بازو و شانه انتشار یابند. ممکن است بیماران عنوان کنند که انگشتان آن‌ها متورم و به درد نخور به نظر می‌رسند ولی هیچ تورمی نداشته باشند. این بیماران احتمال دارد کاهش قدرت در هنگام گرفتن اشیا یا انجام برخی کارهای مشخص را نیز ذکر کنند. ممکن است بیمار با درد شبانه از خواب بیدار شود و سابقه‌ای از تکان‌ دادن دست یا تلنگر زدن روی مچ را جهت رفع احساس ناراحتی ذکر کنند که به عنوان نشانه تلنگر (Flicksign) شناخته می‌شود. نشانه تلنگر پیش‌بینی کننده ناهنجاری‌های تشخیصی الکتریکی در 93 موارد است و میزان مثبت کاذب کمتراز 5 دارد.

همچنین پزشک می‌تواند از بیمار بخواهد جهت شناسایی الگوهای علایمی که مطابق با سندرم تونل کارپ هستند، شکل دست خود را روی قطعه‌ای کاغذ بکشد یا از یک دیاگرام مربوط به علایم دست استفاده کند (شکل 2). الگو‌های محتمل و کلاسیک بر روی یک دیاگرام مربوط به علایم دست برای سندرم تونل کارپ حساسیت 64 دارند. تنها 9 از بیمارانی که یک الگوی نامحتمل دارند، دچار سندرم تونل کارپ هستند (جدول 3). معاینه فیزیکی، اکیموز و خراشیدگی روی مچ‌ها و دست‌ها مطرح‌کننده آسیب حاد به بافت‌ها و از آن جمله عصب مدیان، به عنوان علت است. ناهنجاری‌های استخوانی نظیر دفورمیتی بوتونیر (Boutonniere)، دفورمیتی گردن قو و انحراف مچ به سمت اولنار حاکی از آرتریت روماتوئید هستند، حال آن که تورم استخوان‌های کارپ یا بند دیستال انگشتان مطرح کننده استئوآرتریت است. آتروفی عضلات تنار معمولا تنها در موارد شدید مزمن سندرم تونل کارپ رخ می‌دهد و به طور شایع‌تری با سندرم‌های نوروپاتی دیگر و آرتریت کارپومتاکارپال همراه است (جدول 3).

بیماران باید از نظر وجود هیپالژزی (کاهش توانایی درک محرک دردناک) در سطح پالمار انگشت نشانه در مقایسه با انگشت کوچک همان سمت در دست مبتلا ارزیابی شوند. آزمون افتراقی دو نقطه را که در آن ناتوانی در افتراق دو نقطه با فاصله کمتر 6 میلی‌متر از یکدیگر، غیرطبیعی در نظر گرفته می‌شود می‌توان با استفاده از یک وسیله پرگار مانند (Caliper) انجام داد. ممکن است عضله ابداکتور پولیسیس برویس در هنگام آزمایش قدرت، ضعف قابل توجهی از خود نشان دهد. پزشک می‌تواند با درخواست از بیمار برای بالا بردن انگشت شست در جهت عمود بر کف دست و درحالی که پزشک با اعمال فشار رو به پایین روی بند دیستال شست در مقابل ابداکسیون آن مقاومت ایجاد می‌کند، این ضعف را مشاهده کند.

مانور فالن (Phalen) و نشانه تینل (Tinel) که طی ‌آن‌ها به ترتیب مچ در وضعیت فلکسیون قرار می‌گیرد یا روی سطح کف دستی آن ضربه زده می‌شود، جهت مشاهده وقوع مجدد علایم بیمار به کار گرفته می‌شوند. با این حال، مانورفالن، نشانه تینل، وجود آتروفی تنار و سابقه پارستزی شبانه در مقایسه با دیگر یافته‌های معاینه و شرح حال، ارزش تشخیصی اندکی دارند (جدول 3)

آزمون‌های کمکی
تشخیص سندرم تونل کارپ، عمدتا برپایه شرح حال و یافته‌های معاینه فیزیکی استوار است. آزمون‌های کمکی زمانی که تشخیص قطعی نیست مفید هستند. آزمون‌های تشخیص الکتریکی برای بیماران منتخب توصیه می‌شوند درحالی که اولترا سونوگرافی، MRI و CT اسکن معمولا فایده‌ای ندارند.

از مطالعات هدایت عصبی (NCV) و الکترومیوگرافی (EMG) می‌توان جهت تایید تشخیص در بیماران با احتمال حدواسط قبل از آزمایش یا کسانی که تظاهرات غیرمعمول دارند، استفاده کرد. NCV و EMG را می‌توان جهت تعیین کمی و طبقه‌بندی شدت بیماری که ممکن است در تصمیم‌گیری‌های درمانی کمک‌کننده باشد، به کاربرد. کند شدن سرعت هدایت عصب مدیان موید تشخیص است. NCV برای سندرم تونل کارپ حساسیت 85-56 و ویژگی حداقل 94 دارند. EMG غالبا با NCV توام انجام می‌شود تا مشکلات عضلانی اولیه از ضعف عضلانی ناشی از اختلالات نورولوژیک افتراق داده شوند. در بیمارانی که با توجه به شرح حال و معاینه فیزیکی، احتمال سندرم تونل کارپ در آن‌ها بالا است، NCV و EMG عموما توصیه نمی‌شود.

درمان
درمان سندرم تونل کارپ باید براساس شدت آن باشد(كه بر اساس نوار عصب وعضله تعیین می شود ) . بیماران دچار سندرم تونل کارپ خفیف تا متوسط، یافته‌های EMG و NCV طبیعی تا اندکی غیرطبیعی دارند. بیماری شدید با بدترشدن علایم بالینی و مطالعات تشخیصی الکتریکی واضحا غیرطبیعی مطرح می‌شود (جدول 4). در بیمارانی که بیماری خفیف دارند، 6 هفته تا 3 ماه درمان محافظه‌کارانه، منطقی است. آتل‌های مچی در وضعیت خنثی یا با انحنای رو به بالا و کورتیکواستروئیدهای خوراکی به عنوان درمان‌های خط اول در نظر گرفته می‌شوند، و تزریق کورتیکواستروئیدهای موضعی برای علایم مقاوم به کار می‌رود. بیماران با بیماری متوسط تا شدید یا افرادی را که علیرغم درمان محافظه کارانه، همچنان دارای علایم دایمی هستند، می‌توان برای ارزیابی جراحی ارجاع داد.

درمان محافظه کارانه
اصلاح شیوه زندگی- اجتناب از حرکات مکرر، استفاده از تجهیزات ارگونومیک (مثل استراحت دهنده مچ، بالشتک موشواره‌ای)، استراحت کردن، استفاده از جایگزین‌های صفحه کلید رایانه (مثل قلم دیجیتال، نرم‌افزار دیکته و شناخت صدا) و کارکردهای شغلی جایگزین به طور مرسوم به عنوان درمان سندرم تونل کارپ تایید شده‌اند. با این حال شواهدی غیرقطعی جهت رد یا تایید اثربخشی هریک از این مداخلات وجود دارد.

داروهای خوراکی- کورتیکواستروئیدهای خوراکی باعث تسکین چشمگیر علایم در کوتاه‌مدت می‌شوند و مزایای آن‌ها طی یک دوره 8 هفته‌ای بعد از قطع دارو به اتمام می‌رسد. برعکس ثابت شده است که داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی، دیورتیک‌ها و پیریدوکسین (ویتامین B6) موثرتر از دارونما نیستند.

آتل‌گیری- شواهد خوبی در حمایت از کاربرد آتل‌های مچی در وضعیت خنثی (شکل 3) و با انحنای رو به بالا وجود دارد و پیامدهای تخفیف علایم در هر دو نوع مشابه بوده است. شواهد محدودی در حمایت از کاربرد نوعی از آتل که مفاصل متاکارپوفالنژیال را با مچ ثابت نگه می‌دارد و باعث کاهش مهاجرت لومبریکال به درون فضای رتیناکولوم می‌شود، وجود دارد. شواهد خوبی وجود دارد که از استفاده 24 ساعته آتل‌ها (تمام وقت) در مقایسه با کاربرد تنها شبانه حمایت می‌کنند.

اگرچه شواهد اندکی درمورد طول مدت توصیه شده برای آتل‌گیری وجود دارد، اغلب مطالعات با 8-6 هفته درمان آزمایشی انجام شده‌اند و اثربخشی این کار تا یک سال بعد مشاهده شده است. دریک مطالعه، آتل‌گیری باعث کاهش در علایم شد که در حداکثر 60 از جمعیتی که قبلا براساس مطالعات هدایت عصب و علایم، کاندید جراحی در نظر گرفته شده بودند، نیاز بیمار به جراحی را حداقل یک سال به تاخیر انداخت. شواهد اندکی وجود دارد که مزایای طولانی‌مدت بعد از کنار گذاشتن آتل را نشان داده باشند و ممکن است طی دوره استفاده از آتل، پیشرفت بیماری نیز روی دهد.

تزریق کورتیکواستروئید- تزریق موضعی کورتیکواستروئید را می‌توان به عنوان یک درمان اولیه یا درمان کمکی در مرحله بعد به کار برد. شواهد محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد کورتیکواستروئیدهای موضعی و سیستمیک کاهش چشمگیر علایم را تا یک ماه بعد از تزریق در بیماران دچار سندرم تونل کارپ خفیف در پی دارند و بسیاری از بیماران تسکین علایم را تا یک سال هم ذکر می‌کنند. یک مطالعه نشان داد که کورتیکواستروئیدهای موضعی در مقایسه با کورتیکواستروئیدهای خوراکی، تسکین بیشتر علایم را تا سه‌ماه سبب می‌شوند ولی در مقایسه با تلفیقی از داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی و آتل‌گیری در 8 هفته باعث تسکین مشابه در علایم می‌شوند. تزریق کورتیکواستروئیدها را می‌توان خصوصا برای بیمارانی که می‌خواهند جراحی را به تعویق اندازند در نظر گرفت، اگر چه اثربخشی این اقدام عمدتا کوتاه مدت است. این عمل شامل تزریق حجم اندکی از کورتیکواستروئید به زیر فلکسور رتیناکولوم و درون تونل کارپ است.

ارتباطی بین دوز کورتیکواستروئید و کاهش علایم مشاهده نشده است و هیچ داده مطلوبی در حمایت از نوع خاصی از فورمولاسیون کورتیکواستروئیدی در مقایسه با نوعی دیگر موجود نیست. به طور مرسوم 20 میلی‌گرم تریامسینولون استوناید بدون لیدوکائین با استفاده از یک سرنگ 1 میلی‌لیتری و سرسوزن 25/1 اینچی شماره 25 تزریق می‌شود. عارضه بالقوه اصلی این تزریقات، آسیب ناشی از تزریق در عصب مدیان است. عصب مدیان بلافاصله در زیر تاندون پالماریس لونگوس در نقطه وسط مچ دست و مدیال به تاندون فلکسور کارپی رادیالیس قرار گرفته است. اگر بیمار تاندون پالماریس لونگوس قابل شناسایی نداشته باشد، از بیمار بخواهید نوک انگشت پنجم خود را به انگشت شست برساند. شیاری که با این عمل در قسمت مدیال ایجاد می‌شود، در راستای عصب مدیال قرار دارد.

روش مرسوم تزریق درست در مدیال تاندون پالماریس لونگوس یا میانه بین تاندون‌های پالماریس لونگوس و فلکسور کارپی اولناریس است (شکل A-4؛ جدول 5). یک روش جایگزین تزریق در لترال تاندون پالماریس لونگوس یا بین تاندون‌های پالماریس لونگوس و فلکسور کارپی رادیالیس است (شکل ‌B-4). در یک مطالعه چنین نتیجه‌گیری شده است که این روش جایگزین، باعث فاصله بیشتر بین سوزن و عصب مدیال می‌شود ولی خطر تماس سوزن با شاخه جلدی پالمار عصب مدیال را افزایش می‌دهد.

روش لیزر درمانی :در موارد خفیف تا متوسط موثر بوده است
روش تزریق بوتوكس:روش جدیدی است كه با كاهش فشار تونل كارپ منجر به كاهش علائم و بهبودی گردیده است.
روش مغناطیس درمانی :گزارشات مفیدبودن در موارد خفیف وجود دارد.

درمان جراحی

در سندروم تونل كارپ شدید و یا مقاوم به درمانهای دارویی و یا فیزیكی توصیه به جراحی می شود .

ثابت شده است پیامدهای 5 ساله از نظر تسکین علایم سندرم تونل کارپ در دو تکنیک جراحی باز و آندوسکوپی معادل هم بوده است. درمان جراحی سندرم تونل کارپ در صورت انتخاب صحیح بیمار علایم را به طور چشمگیری بیش ‌از آتل‌گیری تسکین می‌دهد ولی این تسکین لزوما بیش ‌از تزریق کورتیکواستروئیدها نیست. به طور میانگین بیماران تحت جراحی قرار گرفته قادر بودند طی 9 روز به رانندگی، طی 13 روز به فعالیت‌های زندگی روز مره و طی 17 روز به سر کار خود برگردند و میزان رضایتمندی بیش از 90 داشتند.

منبع:دكتر بیژن فروغ و نشریه سلامت ایران

علل گزگز و خواب رفتگي انگشتان دست

گزگز،کرختی،بی حس شدن و خواب رفتگي انگشتان دست علامت نسبتا شايعی است که مي تواند به علل مختلفي ايجاد شود. شايعترين علت آن گير افتادن اعصاب دست است. اعصاب دست در قسمتهاي مختلفي گير مي افتند. شايعترين محل گير افتادگي در مچ دست است. سه عصب مديان، اولنا و راديال مسئول حس و حرکت دست می باشند. عصب مديان از وسط مچ عبور مي كند تا به انگشتان برسد.

 اين قسمت به شكل تونل است و به آن تونل كارپ مي گويند. اگر در اين تونل به علتي بر روي عصب فشار وارد شود علايمي مثل گزگز و مور مور دستها، سوزش و درد ايجاد مي شود و انگشتان خواب رفتگي پيدا مي كنند. اين حالت ابتدا در شب و ابتداي صبح بيشتر است اما بتدريج با پيشرفت بيماري در روزها نيز خواب رفتگي ديده ميشود. با پيشرفته تر شدن بيماري قدرت انگشتان كمتر شده و عضلات دست لاغر مي شوند. عوامل مختلفي در ايجاد اين حالت دخالت دارند. حركات تكراري دست از علل شايع است مثلا افرادي كه قالي بافي مي كنند به احتمال بيشتري به اين حالت مبتلا مي شوند. تغيرات هورموني در طي حاملگي و يائسگي نيز باعث سندرم تونل كارپ مي شوند. بيماريهائي مثل ديابت، كم كاري تيروئيد، لوپوس و رماتيسم مفصلي باعث بيشتر شدن احتمال سندرم تونل كارپ مي شوند.

گاهي علايم باعث بيدار شدن فرد از خواب شده و حركت دادن دستها باعث تخفيف علايم ميگردد. درد بيمار ممكن است به ساعد بازو و شانه نيز بكشد.

تشخيص سندرم تونل كارپ

تشخيص اين بيماري توسط شرح حال بيمار معاينه فيزيكي و تستهاي الكترودياگنوز (نوار  عصب و عضله) انجام مي شود.   

درمان

1) عدم انجام حركات تكراري

تا حد امكان بايد از انجام حركات تكراري خود داري شود. استفاده از وسايلي كه حالت لرزشي به دستها مي دهند علايم و بيماري را بدتر ميكند.

2) تصحيح وضعيت مچ در هنگام كار

تصحيح وضعيت نشستن و استفاده از وسايل با طراحي مناسب ضروري است.

3) استفاده از مچ بند(اسپلينت):

 استفاده از مچ بند مخصوص در سه ماه اول پس از شروع علايم و  همچنـين در خانمهاي حامله بسيار موثر است. زاويه اسپلينت بايد تنظيم شود. اغلب اسپلينتهاي  ساخته شده در بازار زاويه مناسبي ندارند و حتي باعث بدتر شدن علايم مي شوند. مچ بند بايد حتمآ در شب پوشيده شود. بهتر است در طي روز نيز از مچ بند استفاده كرد.

4) استفاده از داروها: برخی داروها در درمان اين حالت موثر مي باشند.

5) تزريق كورتيكو استروئيد

6) مداليتي ها

استفاده از اولتراسوند و ليزر ميتواند به بهبود بيماري كمك نمايد.

جراحي:

اگر بيمار به درمانهاي غير جراحي پاسخ مناسبي ندهد يا اگر در نوار عصب و عضله علايم درگيري شديد عصب ديده شود يا عضلات تحليل رفته باشد يا دستها ضعيف شده باشند جراحي توصيه مي گردد. عوارض جراحي شامل ايجاد زخم بدشكل، آسيب به اعصاب پوستي و چسبندگي تاندونها است. لذا يك دوره كار درماني پس از جراحي براي كاهش تورم و حفظ حركات انگشتان همراه با چهار هفته استفاده از مچ بند ضروري است.

عوارض ناشايعتر پس از جراحي شامل عفونت، آسيب شرياني، سفتي مفصل و . . .  است. برخي از بيماران از باقي ماندن علايم پس از جراحي شكايت دارند.

عدم تشخيص صحيح علت عمده باقي ماندن علايم پس از جراحي است .

منبع:دکتر رئیسی و احدی

درمان سندرم تونل کارپ

1) عدم انجام حركات تكراري

2) تصحيح وضعيت مچ در هنگام كار : 

مچ دست هنگام کار مثلا کار با کامپیوتر باید در صفر درجه باشد. خم شدن مچ باعث افزایش فشار به عصب می شود. انجام فعالیتهایی که با مچ کردن مکرر می باشد نیز باعث فشار به عصب و ایجاد این سندرم می شود. این بیماران و بیمارانی که ورم دست دارند باید از ورزشهای تقویتی انگشتان مثلا کار با لاستک تقویت دست خوداردی کنند.

در موارد ضروری از ورزشهای تقویتی خاصی (ورزشهای ایزومتریک) کمک می گیریم.

از مچ کردن محکم خودداری شود.

از مچ کردن در حالی که مچ دست به سمت داخل یا خارج  است خودداری شود.(زاویه مچ باید صفر درجه باشد) .

گرفتن اجسام مثل خودکار نازک فشار زیادی به مچ وارد می کند. بهتر است از خودکارهایی با بدنه کلفت استفاده شود.

 کاهش وزن، بالا بودن وزن احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپ را بیشتر می کند. کاهش ورزن بخصوص با ورزشهای هوازی به بیماران توصیه می شود

تصحيح وضعيت نشستن و استفاده از وسايل با طراحي مناسب ضروري است.

 استفاده از مچ بند مخصوص در سه ماه اول پس از شروع علايم و  همچنـين در خانمهاي حامله بسيار موثر است. زاويه مچ بند  بايد  تنظيم شود. اغلب مچ بند هاي  ساخته شده در بازار زاويه مناسبي ندارند و حتي باعث بدتر شدن علايم مي شوند. مچ بند بايد حتمآ در شب پوشيده شود. بهتر است در طي روز نيز از مچ بند استفاده كرد.

 

 

 

 در برخی از بیماران لازم است مچ بند بخشی از حرکات انگشت را نیز محدود کند. افرادی که با مچ کردن دست علایمشان تشدید می شود،یا التهاب در کف دست دارند یا افرادی که در موقع خوابیدن دست خود را به سمت داخل جمع می کنند وبرخی از بیماران دیگر نیاز به این نوع مچ بند دارند.

 در افرادی که مبتلا به آرتروز مفصل شست ، التهاب رباط دست مثل روماتیسم مفصلی همزمان، یا دردهای شبانه شدید باشند یا انگشتان بیمار خالت قفل شدن داشته باشد از نوع دیگری از مچ بند استفاده می کنیم. این مچ بند ها از ماده مخصوصی بسیار سبکی در بخش ارتوپدی فنی ساخته می شود.

 

4) استفاده از داروها: 

داروهاي ضد التهابي، ویتامین ب6 و داروهای ادرار آور که قبلا استفاده می شدند در درمان اين حالت موثر نمي باشند.

استفاده از ویتامین ب 6: مطالعات مختلف نشان داده اند که ویتامین ب 6 در درمان این بیماری اثر ندارد

5) تزريق كورتون در مچ دست این درمان در سندرم تونل کارپ موثر است.

6)  مداليتي ها ی طب فیزیکی

استفاده از اولتراسوند و ليزر ميتواند به بهبود بيماري كمك نمايد.

جراحي

   اگر بيمار به درمانهاي غير جراحي پاسخ مناسبي ندهد يا اگر در نوار عصب و عضله علايم درگيري شديد عصب ديده شود يا عضلات تحليل رفته باشد يا دستها ضعيف شده باشند جراحي توصيه مي گردد. عوارض جراحي شامل ايجاد زخم بدشكل، آسيب به اعصاب پوستي و چسبندگي تاندونها است. لذا يك دوره كار درماني پس از جراحي براي كاهش تورم و حفظ حركات انگشتان همراه با چهار هفته استفاده از مچ بند ضروري است.

سندرم تونل کارپ در حاملگی:

در خانمهای باردار بخصوص در سه ماهه سوم و خانمهایی که دچار تورم می شوند دیده می شود. معمولا به درمانهای طب فیزیکی و غیر جراحی پاسخ می دهد. در این موارد بخصوص از مچ بند استفاده می شود. سفت بستن مچ بند یا نامناسب بودن آن ممکن است علایم را بدتر کند.

منبع:دکتر رئیسی و احدی 

راه‌های درمان درد مچ دست

 استفاده زیاد از مچ دست در برخی کارها مثل تایپ کردن مداوم، باعث ایجاد درد مچ دست می شود که به دلیل فشار بیش از حد بر روی عصب مچ دست (عصب مدیان) است. این مشکل، سندرم تونل کارپال نام دارد. حال راه‌های درمان این مشکل چیست؟

 

---

هدف از درمان، برطرف کردن فشار بر روی عصب مچ دست است. به این منظور اقدامات زیر پیشنهاد می‌شود:

- ورزش مچ دست تحت نظر متخصص فیزیوتراپی

- بستن شبانه انگشت‌ها با آتل یا نوارهای مخصوص به مدت چند هفته هنگام خواب در کاهش درد موثر است. اگر نتیجه موفقیت آمیز نباشد، در طول روز هم بستن این نوارها و آتل توصیه می‌شود.

- از انجام کارهایی که باعث شروع درد می‌شوند، خودداری نمایید.

- در صورتی که امکان توقف کارها وجود ندارد، فعالیت‌های خود را کاهش دهید یا به نحوی تغییر دهید که مچ دست تحت فشار نباشد.

- استرس به همراه فعالیت می‌تواند صدمه بیشتری وارد کند. بنابراین کنترل استرس نقش بسزایی در کاهش درد دارد.

- در صورت استفاده از آتل، باید روش صحیح پوشیدن آن را یاد بگیرید.

- توجه داشته باشید که آتل حرکات را محدود می‌کند و در ابتدا باعث بیشتر شدن درد می‌شود، ولی با استفاده مداوم، متوجه اثرگذاری و کم شدن درد می‌شوید.

- از حرکات تشدید کننده درد بپرهیزید.

- پیروی از برنامه‌های فیزیوتراپی از سفتی و سختی مفاصل و اختلال در عملکرد عضلات مربوط به مفصل و ارگان‌های اطراف آن به هنگام پوشیدن آتل پیشگیری می‌کند.

- از خم کردن مچ دست بپرهیزید.

برای جلوگیری از بروز درد در مچ دست، به مدت طولانی و در یک حالت کار نکنید. هنگام کار، استراحت‌های متوالی انجام دهید

 

- زمانی که در حالت درازکش هستید، دست خود را بالاتر نگه دارید.

- از دست سالم برای استفاده از موس کامپیوتر استفاده کنید.

 

درمان دارویی

شامل ضدالتهاب‌های استروئیدی مثل کورتون ها و غیراستروئیدی مثل ایبوپروفن، دیکلوفناک و پیروکسیکام است.

باید توجه باشید که در صورت استفاده از داروهای ضدالتهاب استروئیدی خوراکی، معده نباید خالی باشد و در صورت تجویز پزشک، باید با آنتی اسید و آب فراوان میل شود.

ممکن است پزشک یک داروی کورتونی مثل کورتیزون را به درون کانال مچ دست شما تزریق کند. پس از تزریق، باید حداقل تا 24 ساعت استراحت داشته باشید.

افراد بالای 65 سال بیش از 7 روز نباید از داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی بدون تجویز پزشک استفاده کنند.

مصرف ویتامین B6 (پیریدوکسین)، علائم را کم می‌کند، اما بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.

 

درمان جراحی

در صورتی که با اقدامات غیرجراحی مشکل برطرف نشود، نیاز به جراحی است. جراحی معمولا علائم را برطرف می‌کند، به ویژه زمانی که عصب دچار آسیب دائمی نشده باشد.

در عمل جراحی، رباطی که بر روی عصب مدیان مچ دست می‌گذرد، برش داده می‌شود و بدینوسیله فشار از روی عصب مچ دست (عصب مدیان) برداشته می‌شود.

 

مراقبت پس از جراحی

 ورزش های دست پس از جراحی، شامل موارد زیر می‌باشد:

1 تا 2 روز اول پس از جراحی، دست در اکستانسیون نوترال باقی می‌ماند و تمرینات شامل:

حرکات گردن، شانه و آرنج بلافاصله برای کسب لغزش طولی عصب مدیان

حرکات شست و انگشتان درون گچ

حرکات ملایم (2 تا 3 روز بعد از عمل)

 

 نکته: همه تمرینات به صورت آرام هر 2 ساعت و در حد توان بیمار انجام می‌شوند.

 

توصیه به خانم‌های خانه‌دار و سایر بیماران

- هنگام انجام کارهای خانه مانند گردگیری، شستن ظروف و جارو کردن ممکن است دست شما در حالت نامناسبی قرار گیرد و این حالت، باعث ایجاد آسیب‌های اسکلتی عضلانی شود. به همین دلیل توصیه می‌شود هنگام انجام کارهای خانه، به وضعیت و نحوه قرار گرفتن مچ دستتان توجه کنید.

- از انجام حرکات تکراری و کارهایی که نیاز به فشار و نیروی زیاد دارند، تا حد امکان خودداری کنید.

- از وسایل و تجهیزاتی که برای کاهش آسیب‌ها و جراحات مچ دست طراحی شده‌اند، استفاده کنید.

- در صورت شست وشوی ظروف با دست هم بهتر است ظرف‌ها را چند دقیقه در آب گرم و مایع ظرف شویی قرار دهید تا هنگام شست وشو نیاز به فشار اضافی نباشد و راحت‌تر تمیز شوند.

- دستتان را در معرض ارتعاش قرار ندهید. برخی وسایل برقی مانند آبمیوه گیری و چرخ گوشت ممکن است هنگام کار ارتعاش ایجاد کنند. دستتان را روی بدنه آن‌ها قرار ندهید.

- به مدت طولانی و در یک حالت کار نکنید. هنگام کار، استراحت‌های متوالی انجام دهید.

- هر وقت در دستانتان احساس درد و بی حسی کردید، دست از کار بکشید.

- در صورت احساس هر گونه ناراحتی و وجود علایم سریعاً به پزشک مراجعه کنید تا نسبت به تشخیص و درمان به موقع اقدام کند.

 

 

منبع:تبیان