برای درمان دیسکهای بیرون زده روشهای درمانی متنوعی وجود دارد که به طور کلی می توان به دو گروه جراحیهای بسته و باز تقسیم کرد هر کدام از این روشها جایگاه درمانی خاص خود را دارند و بر اساس علائم . نوع درگیری . و سن فرد و یافته های تصویربرداری می توان از یکی ار این روشها بهره برد.

روشهای مرسوم قدیمی بیشتر به جراحی باز متکی بوده اند که عوارضی چون بستری شدن طولانی تر بیمار . عوارض ناشی از زخم عمل و عفونت . عوارض ناشی از بیهوشی و غیره منجر به ظهور روشهای جراحی بسته شد. البته این روشها نیز همانطور که ذکر شد برای تمام موارد کاربرد نداشته و امکان عود بیماری نیز بالاتر است و عوارض مربوط به جراحی باز را ندارد. در ادامه به چند روش بسته پرداخته می شود .

جراحی دکمپرسیونی دیسک (عمل بسته دیسک) :

این دستگاه تحت هدایت تصویر برداری در محیط استریل اتاق عمل بواسطه سوزن باریکش وارد دیسک شده و مثل مته ای مرکز دیسک را خرد و تخلیه می کند.

 

 جراحی نوکلئوتومی :

این دستگاه هم وارد دیسک شده و حجم بیشتری از دیسک را نسبت به روش فوق تخلیه می کند.

 

 جراحی پلاسما یا لیزری  :

در این روش که بیشتر در کشورهای شرق اسیا در سالهای اخیر محبوبیت پیدا کرده است سوزن باریکی وارد مرکز دیسک می شود که انتهای ان به دستگاه لیزر متصل می شود و از طریق کواگولاسیون مرکز دیسک را اصطلاحا چروک کرده و دیسک کوچک شده و فشار ان روی عصب برداشته می شود.

لازم به ذکر است تمامی روشهای بسته اگرچه در اتاق عمل انجام می شوند و نیازی به بیهوشی نداشته و پس پایان کار که معمولا یک تا یک ساعت و نیم طول می کشد بیمار قابل ترخیص به منزل می باشد.

 

هشدارا!!!!  

 اما سوال این است که ایا از این روشها استفاده کنیم یا نه ؟؟؟؟

مهمتر از اینکه بدانیم در این روش چه می کنند ان است که این روش توسط چه کسی انجام می شود مسلما باید توسط فردی خبره و اموزش دیده انجام شود تا امکان فرصت طلبی از افرادی که منافع خود را بر بیمار ترجیح می دهند سلب شود.


منبع : دکتر حسینی