کلینیک درد ماهان

عصب هایی که درون نخاع قرار دارند شامل نورون های محرکه ی فوقانی(UMNs) نورون های محرکه تحتانی(LMNs) می باشند.

نورون های حرکتی فوقانی ، نورون هایی هستند كه از مغز به هسته های حركتى اعصاب مغزى در ساقه مغز و نخاع مى روند. عملکرد نورون های حرکتی فوقانی ، انتقال پیام ها از مغز به اعصاب نخاعی از طریق کانال نخاعی می باشد. اعصاب نخاعی که از نخاع به دیگر بخش های بدن منشعب شده اند ، نورون های حرکتی تحتانی نامیده می شوند. این اعصاب نخاعی در هر سطح مهره ای وارد و خارج شده و با نواحی خاصی از بدن ارتباط برقرار می کنند. بخش های حسی نورون های حرکتی تحتانی پیام ها را از پوست و دیگر اعضای بدن به مغز منتقل می کنند. بخش های حرکتی نورون های حرکتی تحتانی پیام ها را از مغز به اعضای مختلف بدن برای کنش هایی مانند حرکت عضله می فرستند.

نخاع دسته و کلافی از عصب ها بوده که پیام های عصبی را از مغز دریافت نموده و به سایر قسمت های بدن منتقل می کند. نخاع توسط مهره ها احاطه شده است. این مهره ها ، ستون فقرات را تشکیل می دهند. به طور کلی ، هر چه آسیب در ستون مهره ها بالاتر باشد ، نقص در عملکرد فرد بیشتر خواهد بود. مهره ها بر اساس محل خود نامگذاری می شوند.

هشت مهره ی گردنی مهره های سرویکال نامیده می شوند. آسیب در ناحیه ی گردنی معمولا منجر به از دست دادن عملکرد در اندام های دست و پا ، و فلج چهار اندام یا کوادری پلژی می شود.

دوازده مهره در ناحیه سینه ، مهره های توراسیک یا سینه ای نامیده می شوند. آسیب در ناحیه ی توراسیک معمولا بر روی سینه و پاها تاثیر گذاشته و به فلج اندام های تحتانی یا پاراپلژی منجر می گردد.

پنج مهره در ناحیه ی کمر ، مهره های کمری یا لومبار نامیده می شوند.

پنج مهره ی خاجی یا ساکرال از استخوان لگن تا انتهای ستون فقرات امتداد دارند. آسیب در پنج مهره ی کمری (L1 تا L5) و به طور مشابه آسیب در پنج مهره ی خاجی(S-1 تا S-5) معمولا به از دست رفتن عملکرد در باسن و پاها منجر می گردد.

چون طناب نخاعی حامل پیام های حسی و حرکتی بدن است در صورت آسیب رسیدن به آن ، این ارتباط ممکن است صدمه دیده و می ‌تواند منجر به از دست دادن یا تغییر حس ، ایجاد درد و ضعف حرکتی شود. این همان اتفاقی است که به‌ دنبال یک تصادف شدید بروز کرده و منجر به فلج شدن افراد می‌ گردد. تعداد اندام هایی که در این موارد فلج می‌ شوند بستگی به محل آسیب طناب نخاعی دارد. اگر صدمه به طناب نخاعی در ناحیه گردن رخ دهد، فلج و از دست دادن حس می‌ تواند هم در دست ها و هم در پاها ایجاد شود. با اینحال اگر آسیب در طناب نخاعی در قسمت‌های پایین تر سینه‌ای یا کمری رخ دهد(در زیر سطح بازوها) ، فقط عضلات پاها دچار مشکل خواهند شد. 

در اکثر مشکلات پشت بدن، اعصابی که از طناب نخاعی خارج می ‌شوند آسیب می‌ بینند اما خود طناب نخاعی معمولا کمتر آسیب می ‌بیند. در اثر صدمات مستقیم به لیگامان ‌ها ، تاندون ‌ها ، مفصل‌ ها و سایر ساختمان هایی که در مهره یا اطراف آن قرار دارد ، درد می‌تواند فقط در همان قسمت پشت ایجاد گردد ، اما به علت اینکه همان اعصابی که این بافت ها را عصب رسانی می‌ کنند همچنین پاها را نیز از نظر عصبی تغذیه می‌ نمایند ، بیماران ممکن است در پاهایشان هم درد ایجاد شود و آنها اینطور فکر کنند که مشکل اصلی در پاها است، در حالیکه علت اصلی را باید در مهره‌های کمری جستجو نمود.

طناب نخاعی قسمتی از دستگاه عصبی مرکزی است که در اعمال حسی و حرکتی نقش دارد. درک محرک‌ های حسی محیطی همچون گرما ، سرما ، فشار و...از طریق انتقال این پیام‌ ها از ریشه حسی نخاع به مراکز بالاتر ادراکی به خصوص مغز صورت می گیرد. پیام‌های حسی از مسیر ریشه حسی وارد نخاع می شوند. ورودی ‌های حسی با محرک قوی می تواند یک پاسخ رفلکسی حتی در سطح نخاعی ایجاد کند. 

یک تحریک دردناک(مثلا یک شی نوک تیز یا بسیار گرم) باعث یک پاسخ حرکتی به صورت دور کردن اندام از محرک آسیب رسان می گردد. پاسخ حرکتی از مسیر ریشه حرکتی عصب نخاعی صورت می گیرد. هر نوع آسیب به مسیرهای عصبی حسی یا حرکتی در خارج از طناب نخاعی و یا در خود تنه نخاع باعث اختلال در عملکرد حسی یا حرکتی می گردد. این اختلال با توجه به نوع و میزان آسیب از یک ضعف حسی-حرکتی تا عدم ادراک حس و فلج اندام متغیر است.

دستگاه عصبی مرکزی از مغز و نخاع تشکیل گردیده است.

دستگاه عصبی محیطی شامل اعصاب حسی و حرکتی می باشد.

دستگاه عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک سیستم های عصبی هستند که عملکردهای غیر ارادی مانند تنظیم فشار خون و دمای بدن را کنترل می کنند.

منبع : بدن انسان