شوک نخاعی یک افت ناگهانی در فعالیت بازتابی نخاع (آفلکسی) در زیر ناحیه آسیب دیده است. در این حالت عضلاتی که از اعصاب زیر منطقه آسیب دیده ، عصب می‌گیرند، کاملا فلج و شل می‌شوند و رفلکسها از بین می‌رود.

فشار خون افت می‌کند و قسمتهایی از بدن که زیر ناحیه ضایعه قرار دارند، بی حس و بی حرکت می‌شوند. شوک نخاعی ممکن است به مدت 7 الی 3 ماه به طول انجامد.

علایم شوک نخاعی

Ø       فلسیدیتی یا شلی عضلانی در زیر ناحیه آسیب

Ø       کاهش ضربان قلب (برادیکاردی(

Ø       کاهش دمای بدن (هایپوترمی(

Ø       اختلال در عملکرد سیستم تنفسی و فرآیند تهویه. 

در آسیب های ناحیه گردنی به خصوص اگر قسمت های فوقانی درگیر شود احتمال مرگ وجود دارد.عضلات بین دنده ای از T2 الی T12 و عضله دیافراگم از عصب فرنیک(C4,C3,C2)عصب گیری می کند.

Ø       کاهش فعالیت احشایی

Ø       اختلال در عملکرد مثانه که منجر به تجمع ادرار می گردد

Ø       کاهش خروجی قلب و هایپوتنشن

Ø       خطر زخم های بستر یا زخم های فشاری

با افزایش تدریجی فعالیت های نخاعی و برگشت رفلکس ها , پدیده شوک نخاعی پایان می یابد.اگر آسیب در سگمان خاجی (ساکرال) , شلی یا فلسیدیتی باقی می ماند.



 منبع :‌ دانشجو و برزکار